Nahikoa da. Presoak Euskal Herrian egon behar dira. Gaixo dauden presoak etxean. Zigorraren 3/4 bete dituztenak kalean. Euskal Herrian benetazko bake prozesu bat aurrera eraman nahi badugu hauek dira bete beharreko baldintza minimoak. Noski, prozesua azken muturreraino eramten degun heinean, Amnistia izan behar da bide honi amaiera ematen dion hitza eta ekintza, errefuxiatu guztiak Euskal Herrira bueltatuz.

 

http://

 

 

@teketen @birasuegi @ishikawa. @taosaioa emititzen dute   ostegunero 7etan @ttanttakun irratian.

Kultura: oro har, gizarte edo gizatalde baten ezaugarri diren berezitasun espiritual, material, intelektual eta afektiboak dira. Arteaz gain, honen barnean dira bizimodua, oinarrizko eskubideak, balio sistemak, ohiturak eta sinesmenak.

Euskarazko Wikipedia

*Bideo honetan azaltzen den @taosaioa urte honetako azkena da.  @itzalagunea izan da guzti hau grabatu eta nahi duen erara eraldatu  duen #gizontxoa.

Zorte ON 2012

Urtarrilaren 7an Bilbon kolosala izango den herri mobilizazioa ahoz aho dabilen ekimena da. Azken egun hauetan, euskal eragile desberdinak baraualdia egiten ari dira euskal presoen eskubideen alde. Bilboko herri mobilizazioaz gain, ordea, herriz herri ekimen ugari sortzen ari da. Andoainen ere, gure urratsa eman nahi dugu.

Andoaingo Egin dezagun bidea herri ekimenetik, herri osoa gonbidatu nahiko genuke presoen oinarrizko eskubideak diren giza eskubideen alde urratsa eman dezagun: Euskal preso politiko guztiak Euskal Herrira ekartzeko, gaixotasun larriak dituztenak askatzeko eta zigorra beteta dutenak libre uzteko.

ANDOAINGO DEIALDIAK

ABENDUAK 16, 24 12etatik aurrera Kale Nagusian “Nerekin kontatu”zure argazkia ateratzeko aukera izango duzu.

ABENDUAK 30, 19:00etatik aurrera: Zumeatik Plazaraino giza katea

ABENDUAK 31 19:00etan Basteron: Preso eta bere familiarren aldeko “brindisa”.

Presoen eskubideen aldeko bidea, guztion bidea da. Andoaindarrok ere gure
ahotsa entzutea nahi dugu. Andoainen ere, kolosala izango delako!

JAITSI/DOWNLOAD DOKUMENTOA

Papá cuéntame otra vez todo lo que os divertisteis
estropeando la vejez a oxidados dictadores,
y cómo cantaste Al Vent y ocupasteis la Sorbona
en aquel mayo francés en los días de vino y rosas.

Papá cuéntame otra vez esa historia tan bonita
de aquel guerrillero loco que mataron en Bolivia,
y cuyo fusil ya nadie se atrevió a tomar de nuevo,
y como desde aquel día todo parece más feo.

Papá cuéntame otra vez que tras tanta barricada
y tras tanto puño en alto y tanta sangre derramada,
al final de la partida no pudisteis hacer nada,
y bajo los adoquines no había arena de playa.

Fue muy dura la derrota: todo lo que se soñaba
se pudrió en los rincones, se cubrió de telarañas,
y ya nadie canta Al Vent, ya no hay locos ya no hay parias,
pero tiene que llover aún sigue sucia la plaza.

Queda lejos aquel mayo, queda lejos Saint Denis,
que lejos queda Jean Paul Sartre, muy lejos aquel París,
sin embargo a veces pienso que al final todo dio igual:
las ostias siguen cayendo sobre quien habla de más.

Y siguen los mismos muertos podridos de crueldad.
Ahora mueren en Siria  los que morían en Irak.
Ahora mueren en Siria  los que morían en Irak.
Ahora mueren en Africa  los que morían en Vietnam.

« Aurreko orrialdeaHurrengo orrialdea »